Mac na Míchomhairle

"Nis te. Thárteithe
Bhí fear ann aon uair amháin agus bhí nachtair
mac aige. Bhí fear amháin acu nach rabh cómhaoile
le tóirt air agus bheiread siad mac na mí chómhairle air
Bhí'n t-seisean eile bréagh crionna agus ag deánú graithe
mhaithe do'n áthair. Ach an t-oganach seo a
dtóiad siad mac na mí - chómhairle air bhí se ag
siubhal leis agus ag deánú gach uile rud a mhian leis
fhéin. Bhí sé amuigh an oiche amháin ag siubhal agus
fuair sé suas le sean choillidh a bhí i gcois a
bhealaigh mhóir. Fuaidh sé isteach ins an
choillidh ar fhasgú. Bhí cioth ann agus fuaidh sé
aoi dhuilleog na gcrainn sic ar an fhasgú. Ní
rabh sé i bhfad ar an fhasga nuair a thainic
ear eile fhad leis agus d'fhan seisean aige ar an
fhasgú go dí go deachaidh'n cioth thart. D'iaffruigh
í dó annsin an rachad sé leis giota beag an
ralach mór. Dúirt seisean cinnte gur mhaith leis
an chuideachta a fhagháil agus fuaidh sé leis. Bhog
siad leófa amach a bealach mór ar feadh
giota fada go dí go dtainic siad fhad le teach a bhí
ann agus dúirt an fear seo le mac na hí - chómhairle
go rabh aigesan le gul isteach ins an teach sé
agus d'iarr sé ar-san fuireacht ar an bhealach
mhór go dí go dtiocfad sé amach arais. Fuaidh
se ar aghaidh fhad leis an doras ach ní gheobhad
sé 'steach agus nuair nach bhfuighead sé 'steach phile
sé arais ar. Mhac na mí - Chómhairle a bhí na sheasú
ar an bhealach mhór. Dúirt sé go deacha sé
fhad leis an doras agus nach bhfuighead sé steach
ns an teach sin nó go rabh loch thart fa dtaobh
[Fean-shearrán ag tóirt airgid
Bhí an am amháin ann agus bhí fear agus bean
ann agus ní rabh teaghlach ar bith acu. Bhí triúr nó ceathrar
a bha acu agus bhí bó bheag amháin ann agus bhí sí
ontach beag. Bhí sí iontach cosúil le gabhar beag
Bhí fionnadh mór, fada uirthi thart ar a corp agus thart
ar a' t-soc agus bhí sí mothasaigh - cómhgarach ag
amhain a bheith aici. Rinn sé amach go dtórfad sé
un aonnaigh í go dí go ndíolfad sé í. B'fhíor é"
deochaidh sé suas agus gheobha sé faghluim agus béascú
go leor agus racha sé na coláiste agus racha ar
aghaidh go dí go bhfuigh sé ar aghaidh 'na
Thaghart ach" ar seis le mac na ní-chómhaile "A
mbéadh duine ar bith thart nuair a dheánfaidh
agart dó agus nuair a bhead sé ag gul a léigheamh
a chead aifrinn a theacht air faoi na aogail
dheis le dorna agus é leagainnt; bhéadh leó annsin
Fuaidh mac na ní - chomhaoile na bhaile agus níor leig sé
dhath ar fhéin ach fa chionn chupla lá na dhéidh
sin rinn sé suas agus bheir as anonn go crífa
annsin i crífea agus bhí sé ag cur
"Bhí sé thall
scéala na bhaile go minic chuig na áthair agus
chuig na mháthair agus a' fiaffruigh fa dtaobh do
mhuinntir a' toighe seo a rabh'n fear óg le theach
ann. Se cuireadh scéala chuige go rabh mac ó
ns a' teach seo agus fuaidh sé ar aghaidh annsin
go deacha sé 'na col áiste agus go dearnadh sagat dó
"Ach nuair a fuaidh na scéala chuig ann - chuige
go rabh sgart le déanú dó bheir sé as anall agus
bhí se ag an chead difreann a bhí gul a bheith ag
an t-sagart. Bhí sé comhgarach go maith dó nuair
a fuaidh sé ag crul a léigheamh ann aifrinn
agus ní rabh áthru sheift aige ach a bhróg a'
scaoileadh do agus é chragaint leis a' bhróg
"Deireadh ait
Mharbh sé an saghart annsin agus
d'eirigh gleó mhór acu annsin agus chruinnigh siad fa
dtaobh do an fhear seo; mac na mí- chómhairle. Ba
siad ag gul a mharbhú ach d'iarr sé orthu iad
fannacht go fóill go dí go n-innseochad seisean a'
scéal fhéin. D'imthigh sé annsin agus d'innis sé dófa
fa ghach uile sheórt a bhí amhlaidh agus dúirt sé leófa
go bhfuighead siad - dá bhfuigheadh an sghart
cead gul ar aghaidh leis an difreann go mbéadh
an méid abhí annsin agus é fhéin caillte agus shábháil
seisean an pobal uilig ach ní thig liom-sa a rádh
goidé mar d'eirigh leis ó shoin