An tÓgánach agus an Stócach

chléireach ach na prathaí ’bhfearr a
bhíodh aige - cnuip de dheábhramh
agus
do bhí sé seo mar chléireach un, agus
b’í seo a mháthair. Ainstí a b’ainm
di, agus nuair a bhíodh na práthaí
ar fad
breághtha ar fad - na chnu
a'
cómhar
An t-ógánach Agus An Stócach
Bhí ógánach ann fudó agus do chuaidh
sé a’ dianamh cleamhnais agus do
bheir sé stócac le ’n-a chois, agus
d’órduigh sé do'n stocac nuair a
beadh sé féin ag eachtraí ar an
ollamhaitheas a bhí aige, ga’ h-aonní
adiarfadh sé adubhairt sé leis a’ bhfear
eile é dhúbailt do.
D’imíodar orrtha agus do chuadar go
dtí tig na mná ige agus nuair a
bhí biadh caithte 'ca do thosnuíodar
a’ dianamh a' cleamhnais.
"Tá lán na deich ba is feárr
'sa phróiste ’gam," a dúirt sé - arsa an
fear óg.
"Tá, agus lán fiche bhó," arsa an fear
eile - an stócach.
"Tá dhá capall bhreághtha ’gam," a dúirt
sé.
"Tá 'gus cheithre capaill chómh breágh
agus do luig suil críostaí riamh orrtha,"
as an stócach.
"Tá dachad cuiorra ’gam," ar seisean.
"Tá mhuise agus ceithre fichid desna
caoire is feárr a chídhfá go dtí
suin" arsa an stócac.
Bhí sé a’ cur de mar sin agus é
ag ainmhniúghadh ga' h-aonní bhí aige.
go dtí go raibh sé corrtha ó bheith
’á n-ainmhniúghadh.
Seadh! dubhairt sé
Dubhairt a’ buachaill 'sa deire, nuair
a bhí sé corrtha ó bheith a’ cóimhreamh
"Tá ga' h-aonni go maith agam
anois," ar seisean, "ach níl aonní 'gam ar
muir i ná raibh cuid de luing
ná ’bhád aige. "Níl aonní ’gam ar
muir," ar seisean.
an
tír!" ar sise.
"Níl amuise ná ar
cach.
r san t
acanna Uiscí
Chloisinn na sean daoine ’á rádh
go mbíodh acanna uisce i gcuid
desna locanna fadó agus do bhficti
iad.
"Tímpal le deich mbliadna agus trí
fichid ó shoin do bhí buachaill
is dócha gur chuir san deire leis a’ gcleamhnas" t.Ó.M].
1) 'sé seo an chéad scéal a fuaireas fos i
dtaobh cacanna uisce. T. Ó. M.